Kruis

Een kerkelijk leider schreef laatst de goede afloop van een dreigende ramp toe aan het toeval of aan God. Gaat de man gebukt onder een geloofscrisis? Waarom het toeval aanroepen als je in God gelooft? Wat moeten de kerkgangers daar wel van denken!
Dan heeft de Poolse Krystyna Ratynska het beter begrepen. Samen met andere katholieken slaagde ze erin een herdenkingskruis voor de verongelukte president Lech Kaczynski nog een tijdje voor het presidentieel paleis in Warschau te laten staan. Het kruis zou verhuizen naar een naburige kerk.
Op dat moment tekenden twee straaljagers met hun sporen een wit kruis in de blauwe hemel. "Een teken van Lech Kaczynski", vond Ratynska. Weliswaar niet van God hemzelf dus, maar in het toeval geloven de goed-katholieken in ieder geval niet.

Herfstbladeren

"When the telephone rang Gill was outside, raking the leaves into coppery piles, while her husband shovelled them on to a bonfire. It was a Sunday afternoon in late autumn. She ran into the kitchen when she heard its shrilling, and immediately felt the warmth of inside enfold her, not having realized, until then, how chilly the air had become. There would most likely be a frost that night."

Het was deze eerste alinea van The rain before it falls die me ertoe bracht toch maar eens een boek van Jonathan Coe open te slaan. De herfstige sfeer, de manier waarop de schrijver de lezer meteen verleidt om verder te lezen, om te weten te komen welk droevig bericht Gill staat te wachten als ze opneemt.
Herfstbladeren die in een vuurtje geharkt worden. Coe vond het zelf kennelijk ook een mooi beeld, want heel terloops gebruikte hij het ook al in The Rotters' Club als Benjamin Trotter op bezoek gaat bij zijn opa en oma.

"He liked talking to her, almost as much as he liked talking to his grandfather, who could be glimpsed in the garden raking the first of the fallen leaves into a bonfire and who even now was probably dreaming up some silly joke or terrible pun to make him groan over the tea-table."

Lepel

Een collega ging laatst nieuwe lepeltjes kopen bij de Bijenkorf. Bij de kassa stond Uri Geller achter haar. Ze liet hem een van haar nieuwe lepeltjes zien. Uri Geller boog een lepeltje zonder eraan te zitten. Het waren best dure lepeltjes, vond mijn collega.

Niet veel later was James Randi in Nederland, een goochelaar die er zijn levenswerk van heeft gemaakt om aan te tonen dat Uri Geller en zijn soortgenoten net als hijzelf illusionisten zijn, niet meer dan dat. Randi kan zelf ook lepels buigen. Volgens hem teert Geller al veertig jaar op deze truc.

In de tussentijd betaalde Geller voor Joran van der Sloot een vliegticket en 600 dollar onkosten om van Peru naar Aruba te komen. Daar zou Geller Van der Sloot onder hypnose de waarheid over Natalee Holloway ontfutselen. Daar is het nooit van gekomen.

Ook illusionisten laten zich voor de gek houden.

Duizend herfsten

In de Leidse stadsbus zat een Nederlander een Japans boek te lezen. Snel nam ik schuin achter hem plaats en sloeg een Engels boek over Nederlanders in Japan open. The thousand autums of Jacob de Zoet van David Mitchell begint in het elfde jaar van het het Kansei-tijdperk (1799) op Decima, het Nederlandse eilandje bij Nagasaki.

De Japanners die toen met de Nederlanders handelden, zou het een gruwel zijn geweest: buitenlanders die hun taal beheersten. Zelf leerden ze Nederlands om met hen te kunnen handelen, maar de VOC-kooplui was het streng verboden zich de taal van het Land van de Duizend Herfsten eigen te maken.

Klerk Jacob de Zoet deed het stiekem wel, 210 jaar voor die man in die Leidse stadsbus.

De kleur van Macke

August Macke sneuvelde al in de eerste weken van de Eerste Wereldoorlog. Zijn kunstbroeders van Der Blaue Reiter treurden dat met zijn dood de kleur uit de schilderkunst was verdwenen.
In het Gemeentemuseum in Den Haag hangen aquarellen die precies duidelijk maken wat ze bedoelen, zag ik op een zaterdagmiddag.

Die avond las ik in Van Korreweg naar Korreweg. 75 plaatsen in het leven van Gerrit Krol van Ad Zuiderent. In het hoofdstuk 'Kleur' staat dat de Duitse expressionist August Macke van invloed is geweest op Krols gevoel voor kleur.
Bij een zin als 'Schoon zijn de mensen in hunne voorjaarstijd' ziet Krol "een heel August Macke-achtig parklandschap" voor zich, "waar de mensen zondagsmiddags wandelen". Een verschrikkelijke bezigheid, vindt Krol, "maar hier is het een klein paradijsje, iets moois".

Jonathan houdt van David

De ChristenUnie heeft er helemaal geen moeite mee dat homoseksueel Jonathan van der Geer lid van de Tweede Kamer wil worden voor deze partij. Als christen-homo heeft Jonathan er immers voor gekozen zijn leven lang alleen te blijven. De bijbelse Jonathan staat door zijn liefde voor de latere koning David te boek als een oud-testamentische homoseksueel. Als David het hoofd van de Palestijn Goliath komt brengen aan Saul valt diens zoon Jonathan als een blok voor hem. "Terstond nadat David opgehouden had tot Saul te spreken, werd de ziel van Jonathan verknocht aan die van David; en Jonathan had hem lief als zichzelf ( I Samuel 18:1-2). Na de dood van Saul en Jonathan heft David een klaagzang voor hen aan. "Het is mij bang om u, mijn broeder Jonathan, gij waart mij zeer lief; Uw liefde was mij wonderlijker dan liefde van vrouwen." (II Samuel 1:26) David en Jonathan maakten in het Oude Testament geen geheim van hun liefde. Misschien komt Jonathan in de Tweede Kamer ook nog eens een David tegen.

Ondergronds toeval

Het toeval is ondergronds gegaan. Vielen er de laatste tijd bij bosjes vliegtuigen uit de lucht, vorige week volgden twee Latijns-Amerikaanse vulkanen het voorbeeld van hun collega Eyjafjallajökull op IJsland.

Op een donderdagavond begon in Guatemala de Pacaya stenen en as te spuwen. Een plaatselijke verslaggever en twee kinderen kwamen om. Een dag later begon een eindje verderop, in Ecuador, de Tungurahua, te rommelen. Luchthaven Guayaquil moest even dicht.