Liberale flitspaal

Aan de Haagsche Laan Copes van Cattenburch staat een flitspaal met een blauw-oranje kastje. Nog geen tien meter verderop wappert de VVD-vlag aan het Thorbeckehuis, het hoofdkwartier van de liberalen. Als morgen de lantaarnpalen in VVD-kleuren hun licht over de laan laten schijnen, kan dat toch geen toeval meer zijn.

Turkooise walvis

Koopavond. Man en vrouw lopen De Slegte uit. Man zegt: "Eigenlijk zocht ik Moby Dick, maar die hadden ze niet. Had ik wel op vakantie willen lezen."
Vijf minuten later, nog steeds koopavond, ditmaal bij een winkel die nieuwe boeken verkoopt. Vrouw op hoge toon tegen verkoopster : "Maar dat is helemaal geen blauw!"
Verkoopster: ""Nee?"
Vrouw: "Moby Dick is groen!"
Ik loop naar de kast met Nederlandse vertalingen van Klassieken uit de Wereldliteratuur, en ja: daar staat hij: Moby Dick, zo blauwgroen als de zee zelf soms kan zijn.

Gevaarlijke seks

Toen de Rutgers Nisso Groep rapporteerde over 'seksuele gezondheid' (zie hieronder), ging het vast niet over een bericht dat nog diezelfde dag verscheen in de Britse 'kwaliteitskrant' Metro. Pijpen, of beter: laten pijpen, is bepaald af te raden boven de pensioengerechtigde leeftijd.
Nog geen dag later wist de Belgische La Nouvelle Gazette te melden dat een 57-jarige man de opwinding in een peepshow te veel was geworden.

Ongenade

Schokkend noemde de staatssecretarisvan Seks het dat bijna een op de acht vrouwen ooit is verkracht. Dat staat in het rapport Seksuele gezondheid in Nederland in 2009 dat de Rutgers Nisso Groep dinsdag het licht deed zien. Ongetwijfeld vond de staatssecretaris het net zo schokkend dat een op de honderd vrouwen ooit een kind van haar verkrachter heeft gehad.

Die avond zag ik in het Filmhuis Disgrace, naar de roman van J.M. Coetzee. Op haar boerderijtje in de Oostkaap wordt de blanke Lucy verkracht door drie zwarte jongens. Haar vader is geschokt dat ze het kind dat ze verwacht, wil houden. Zij zegt dat ze een moeder is die van kinderen houdt.

Singing head

Al die Michael Jacksonfans die na zijn dood opduiken. Zelfs een stijve minister meende toe te moeten geven dat hij bij zichzelf een neiging tot bewegen bespeurde bij muziek van de betreurde.

Gewetensvraag: hield ik van Michael? Eerlijk antwoord: nee. In het jaar van Thriller (1982) vulde de 30 kubieke meter van mijn studentenkamer zich met Japan, XTC en vooral Talking Heads, veel Talking Heads.

Zaterdag kwam een man bij Sigmund:

Man: Erg hè, van Michael Jackson.
S.: Ja
Man: Was u een fan van zijn muziek?
S: Eigenlijk niet. Ik luisterde meer naar de Talking Heads. Psycho killer qu'est que c'est.
Man: Logisch

Zoooooo'n neus

Hans uit Leedvermaak van Judith Herzberg, dat wordt bevolkt door Joodse personages, weet heel goed dat toeval alleen in het echte leven bestaat, maar in het verzonnen bestaan geen plaats heeft:

"Natuurlijk kan dat toeval zijn, maar ik vind het niet juist. Waarom die onbetrouwbare makelaar nou juist zo'n neus moet hebben. Ik bedoel natuurlijk, iedereen kan onbetrouwbaar zijn, met geld zeker, dus waarom niet iemand met een neus. Maar op toneel of in een verhaal daar is dat níet toevallig. Wij kunnen ons dat niet veroorloven, er zijn al zoveel vooroordelen, daar moeten wij niet aan meedoen."

Strijklicht

Een wandelingetje door de wijk, net voordat de duisternis valt. Schemerlampen aan, maar gordijnen nog niet dicht: een uitgelezen moment om vanaf de straat te bekijken hoe Nederland woont. Rookfauteuils rond bakstenen haarden, spaarzaam ingerichte huiskamers met boekenkast en kunst aan de wand. Kinderkamers vol speelgoed, puberhok met posters en pc.

Maar ook: vrouw gebogen over strijkplank in woonkamer, pal voor het raam. En twee passen verder: man naast strijkplank in woonkamer, pal voor het raam. Even de gedachte: na een huwelijk van jaren strijken man en vrouw apart, gescheiden van plank en ijzer.

Zouden deze buren weten dat ze veel meer gemeen hebben dan de straat waarin ze wonen?