Gelijk

Op de tafel in de boekenwinkel lagen nogal twee eigenwijze romans. Echte betweters, maar goed dat er net een paar bescheidener titels tussen hen in lagen, anders hadden Hoe het werkelijk is gegaan van Adam Foulds en Het zat zo van Meir Shalev het nog wel eens met elkaar aan de stok kunnen krijgen.
Gelukkig stond Ik heb altijd gelijk van W.F. Hermans een heel eind verderop, in de kast, veilig tussen bloedverwanten.

De familie Van Velde

Net nu Nederland aan het lezen gezet moet worden met het gratis boek De grote zaal van Jacoba van Velde, duiken haar broers Bram en Geer ook weer op. In het Museum Belvédère in Oranjewoud is tot half februari hun werk te zien.

Willekeur

De strafschop die scheidsrechter Björn Kuipers gaf bij Willem II - NAC was nogal omstreden: zelf noemde de arbiter zijn beslissing arbitrair.
Mijn leraar religie op de Christelijke Scholengemeenschap noemde het vertalen van de bijbel eens een heidens karwei.

Trouwens: willekeur staat in een kwade reuk, maar waarom zou iemand niet mogen kiezen wat hij wil?

Stomme fles

Harry Liedtke was een van de eerste sterren van de Duitse cinema, toen nog stom. Hij werd bekend in detectiveseries in de bioscoop, was te zien in films van Ernst Lubitsch en Friedrich Wilhelm Murnau en speelde met Marlene Dietrich.
Op 28 april 1945 bereikte het Rode Leger zijn woonplaats Bad Saarow-Pieskow, ten oosten van Berlijn. Liedtke raakte in gevecht met de Russische soldaten, die hem de schedel insloegen met een fles. Ook Liedtkes vrouw, de actrice Christa Tordy, overleefde de Russische inval niet.
Misschien hadden de Russen Murnau's film Die Finanzen des Großherzogs gezien. In zijn rol van groothertog van Abacco wordt Liedtke neergeslagen door een stel bandieten. Met een fles.

Het leven draait door

Psychiater Hans Keilson (100) is hard op weg een ster te worden sinds in The New York Times stond dat hij een genie is en zijn romans Komedie in mineur (1947) en In de ban van de tegenstander (1959) meesterwerken.
Dus mocht hij in De Wereld Draait Door, 77 jaar na zijn debuut Das Leben geht weiter.

Coetzee is niet te vertrouwen

Gerrit Krol vertelt in De oudste jongen over zijn eigen leven. Krolvorser Ad Zuiderent komt er tot zijn verbazing achter dat de schrijver voor sommige anekdotes niet uit zijn eigen leven put, maar uit dat van anderen. Krol vertelt dus niet de waarheid over zichzelf en Zuiderent valt van zijn stoel!

Hij heeft vast niet Summertime. Scenes from Provincial Life van J.M. Coetzee gelezen. In dit boek doet een biograaf onderzoek naar de tijd die de inmiddels overleden schrijver John Coetzee in de jaren zeventig als leraar doorbracht in Kaapstad. Het boek bestaat grotendeels uit interviews met mensen die Coetzee vlak voor zijn doorbraak als schrijver gekend hebben.
De biograaf zegt zich vooral te baseren op de gesprekken omdat hij de dagboekaantekeningen van Coetzee niet vertrouwt - "not because he was a liar but because he was a fictioneer." Hij verzint de heleboel dus maar bij elkaar!

Maar dan zijn de gesprekken over de dode schrijver John Coetzee die de levende schrijver J.M. Coetzee optekent in Summertime toch ook niet te vertrouwen? Vast niet, want een van zijn oud-collega's geeft in haar interview met de biograaf duidelijk weer hoe Coetzee aankeek tegen de beschrijving van het eigen leven: "He believed our life-stories are ours to construct as we wish, within or even against the constraints imposed by the real world."

Maar misschien speelt de schrijver J.M Coetzee wel dubbelspel en schept hij juist afstand tot het romanpersonage John Coetzee omdat hij alles wat hij over zijn alter ego laat opschrijven juist wel heel erg waar is!

Kees en Mark getweeën

In een winkel vol afgeprijsde boeken trof ik het een na laatste boek van Kees 't Hart, De krokodil van Manhattan. Die kon ik niet laten liggen.
In een winkel vol nieuwe boeken een paar meter verderop, bleek De krokodil van Manhattan het op twee na laatste boek van Kees 't Hart te zijn, want daar vond ik zijn nieuwe verhalenbundel Engelvisje. 'Angelfish' was de benaming van Mark Twain voor de jonge meisjes met wie hij tegen het eind van zijn leven vriendschappen sloot.
In het titelverhaal bezoekt de ik-persoon Elmira, waar Mark Twain woonde en ook begraven ligt. "Ik werkte aan een roman, De kokodil van Manhattan, waarin hij een rol moest spelen en ik wilde hier rondkijken om de sfeer te proeven."